अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,ते अज्ज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।
Amrita Pritam (अमृता प्रीतम)
Amrita Pritam (1919–2005) was a titan of Punjabi/Progressive literature, celebrated for profound insights, lyrical beauty, and lasting emotional resonance.
Download Aesthetic Amrita Pritam Story Cards

‘अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,ते अज्ज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।’— Amrita Pritam
Sher #1 • Classic Couplet
अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,

‘इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,अज्ज लक्खां धीयां रोंदियां तैनूं वारिस शाह नूँ कहण।’— Amrita Pritam
Sher #2 • Passionate Verse
इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,

‘उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,अज्ज बेले लाशां विछियां ते लहू दी भरी चिनाब।’— Amrita Pritam
Sher #3 • Soulful Couplet
उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,
Immortal Couplets & Ghazals
इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,अज्ज लक्खां धीयां रोंदियां तैनूं वारिस शाह नूँ कहण।
उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,अज्ज बेले लाशां विछियां ते लहू दी भरी चिनाब।
किसे ने पंज्जां पाणियां विच ज़हर दित्ता ए रला,ते ओन्हा पाणियां धारत नूँ दित्ता पाणी ला।

इस जरखेज़ ज़मीन दे लूं लूं फुटिया ज़हर,गिट्ठ गिट्ठ चड़्हियां लालियां फुट फुट चड़्हिया कहर।
मैं तैनूँ फिर मिलांगी, कित्थे? किस तरह? पता नहीं,शायद तेरे तख़य्युल दी चिंगारी बण के तेरे कैनवस ते उतरांगी।
या शायद तेरे कैनवस दे उत्ते इक रहस्यमयी लकीर बण के,ख़ामोश तैनूँ तक्कदी रवां गी।
या शायद सूरज दी लौ बण के तेरे रंगां विच घुलांगी,जां रंगां दीआं बाहवां विच बैठ के तेरे कैनवस नूँ वलांगी।

पता नहीं कित्थे? किस तरह? पर तैनूँ ज़रूर मिलांगी,जिदां कोई सुपना सच हो जांदा है।
काग़ज़ दे कोरे पन्ने ते जब कोई लफ़्ज़ उतरदा है,इश्क़ दी हर बूँद विच इक मुकम्मल दर्द नज़र औंदा है।
नैनों के दर्पण में बसा जो रूप सलोना है,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
रूह दी प्यास नूँ जिस्म दी दीवार न समझ,इश्क़ तां ओ सच है जो ज़माने दी हद पार कर जांदा है।

मैं तैनूं फिर मिलांगी, कित्थे? किस तरहां? पता नहीं।शायद तेरे तख़्ईल दी चिणग बणके तेरे कैनवस ते उतरांगी।
चलते रहना ही मुसाफ़िर का मुक़द्दर ठहरा,वक़्त की बहती नदी का कभी साहिल न रुका।
धूप दे सफ़र विच छांव दी तलाश रही उम्र भर,ज़िंदगी मौत दे रस्ते ते इक मुसाफ़िर वांगू गुज़र गई।
दर्द जब हद से गुज़रा तो दवा बन गया,तिरी रज़ा पे मगर सर झुका दिया हमने।

पिंजर दे हर दर्द विच इक औरत दी चीख़ है,जो सदियों दी ख़ामोशी नूँ इंसाफ़ दी आवाज़ दिंदी है।
धरती वंड लई, अंबर वंड लिया ज़माने ने,पर दिल्लां दे दर्द नूँ कोई वंड न सकिया।
जो समझता है हक़ीक़त को वो ख़ामोश रहा,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
कस्तूरी दी ख़ुशबू वांगू इश्क़ अंदर ही महकदा है,हिरन वांगू इंसान बाहर जंगल विच भटकदा रहंदा है।

मेरी नज़्म मेरे दिल दा लहू है,जो काग़ज़ ते गिर के हर ज़माने नूँ छू जांदी है।
इक सिगरेट सी जो मैं पी लीती ऐ,ते धुएं वांगू ज़िंदगी हवा विच बिख़र गई ऐ।
दर्द दी आग विच जो तप के निखरदा है,ओही इंसान ज़माने दे हर तूफ़ान विच टिकदा है।
अक्खां दे किनारे ते जो अश्क रुक गया,ओही साडे इश्क़ दा मुकम्मल गवाह बन गया।

नागमणि वांगू इश्क़ इक गहरा रहस्य है,जिहदे नसीब विच हुंदा है ओही इस दर्द नूँ संभालदा है।
इश्क़ तां इक इबादत है जो रूह विच उतरदी है,जिस्म तां फ़ानी है बस पावन याद ही रह जांदी है।
सुनेहड़े जो हवावां ले के उड जांदीयां ने,ओ मेरे दिल दी अरदास बन के रब दे दर ते पहुँचदे ने।
जिथे सचाई दी जोत जगदी है,ओथे अंधेरे दा कोई वजूद नहीं रहंदा।

ज़िंदगी दे सफ़र विच जो प्यार न पा सकिया,ओहने दुनिया दी सारी दौलत पा के वी सब कुछ गवा दित्ता।
आवाज़ दे के वी जो न मुड़े ओ मुसाफ़िर नहीं,ज़िंदगी दी राह ते ओ तां हवा दा इक झोंका सी।
जदों तक काग़ज़ ते स्याही ज़िंदा है,अमृता दे दिल दी धड़कन हर दिल विच गूंजदी रवेगी।
अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,ते अज्ज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।

इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,अज्ज लक्खां धीयां रोंदियां तैनूं वारिस शाह नूँ कहण।
उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,अज्ज बेले लाशां विछियां ते लहू दी भरी चिनाब।
किसे ने पंज्जां पाणियां विच ज़हर दित्ता ए रला,ते ओन्हा पाणियां धारत नूँ दित्ता पाणी ला।
इस जरखेज़ ज़मीन दे लूं लूं फुटिया ज़हर,गिट्ठ गिट्ठ चड़्हियां लालियां फुट फुट चड़्हिया कहर।

मैं तैनूँ फिर मिलांगी, कित्थे? किस तरह? पता नहीं,शायद तेरे तख़य्युल दी चिंगारी बण के तेरे कैनवस ते उतरांगी।
या शायद तेरे कैनवस दे उत्ते इक रहस्यमयी लकीर बण के,ख़ामोश तैनूँ तक्कदी रवां गी।
या शायद सूरज दी लौ बण के तेरे रंगां विच घुलांगी,जां रंगां दीआं बाहवां विच बैठ के तेरे कैनवस नूँ वलांगी।
पता नहीं कित्थे? किस तरह? पर तैनूँ ज़रूर मिलांगी,जिदां कोई सुपना सच हो जांदा है।

काग़ज़ दे कोरे पन्ने ते जब कोई लफ़्ज़ उतरदा है,इश्क़ दी हर बूँद विच इक मुकम्मल दर्द नज़र औंदा है।
नैनों के दर्पण में बसा जो रूप सलोना है,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
रूह दी प्यास नूँ जिस्म दी दीवार न समझ,इश्क़ तां ओ सच है जो ज़माने दी हद पार कर जांदा है।
आज आखां वारिस शाह नूं, कित्तों कब्रां विच्चों बोल।ते आज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।

चलते रहना ही मुसाफ़िर का मुक़द्दर ठहरा,वक़्त की बहती नदी का कभी साहिल न रुका।
धूप दे सफ़र विच छांव दी तलाश रही उम्र भर,ज़िंदगी मौत दे रस्ते ते इक मुसाफ़िर वांगू गुज़र गई।
दर्द जब हद से गुज़रा तो दवा बन गया,तिरी रज़ा पे मगर सर झुका दिया हमने।
पिंजर दे हर दर्द विच इक औरत दी चीख़ है,जो सदियों दी ख़ामोशी नूँ इंसाफ़ दी आवाज़ दिंदी है।

धरती वंड लई, अंबर वंड लिया ज़माने ने,पर दिल्लां दे दर्द नूँ कोई वंड न सकिया।
जो समझता है हक़ीक़त को वो ख़ामोश रहा,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
कस्तूरी दी ख़ुशबू वांगू इश्क़ अंदर ही महकदा है,हिरन वांगू इंसान बाहर जंगल विच भटकदा रहंदा है।
मेरी नज़्म मेरे दिल दा लहू है,जो काग़ज़ ते गिर के हर ज़माने नूँ छू जांदी है।

इक सिगरेट सी जो मैं पी लीती ऐ,ते धुएं वांगू ज़िंदगी हवा विच बिख़र गई ऐ।
दर्द दी आग विच जो तप के निखरदा है,ओही इंसान ज़माने दे हर तूफ़ान विच टिकदा है।
अक्खां दे किनारे ते जो अश्क रुक गया,ओही साडे इश्क़ दा मुकम्मल गवाह बन गया।
नागमणि वांगू इश्क़ इक गहरा रहस्य है,जिहदे नसीब विच हुंदा है ओही इस दर्द नूँ संभालदा है।

इश्क़ तां इक इबादत है जो रूह विच उतरदी है,जिस्म तां फ़ानी है बस पावन याद ही रह जांदी है।
सुनेहड़े जो हवावां ले के उड जांदीयां ने,ओ मेरे दिल दी अरदास बन के रब दे दर ते पहुँचदे ने।
जिथे सचाई दी जोत जगदी है,ओथे अंधेरे दा कोई वजूद नहीं रहंदा।
ज़िंदगी दे सफ़र विच जो प्यार न पा सकिया,ओहने दुनिया दी सारी दौलत पा के वी सब कुछ गवा दित्ता।

आवाज़ दे के वी जो न मुड़े ओ मुसाफ़िर नहीं,ज़िंदगी दी राह ते ओ तां हवा दा इक झोंका सी।
जदों तक काग़ज़ ते स्याही ज़िंदा है,अमृता दे दिल दी धड़कन हर दिल विच गूंजदी रवेगी।
अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,ते अज्ज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।
इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,अज्ज लक्खां धीयां रोंदियां तैनूं वारिस शाह नूँ कहण।

उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,अज्ज बेले लाशां विछियां ते लहू दी भरी चिनाब।
किसे ने पंज्जां पाणियां विच ज़हर दित्ता ए रला,ते ओन्हा पाणियां धारत नूँ दित्ता पाणी ला।
इस जरखेज़ ज़मीन दे लूं लूं फुटिया ज़हर,गिट्ठ गिट्ठ चड़्हियां लालियां फुट फुट चड़्हिया कहर।
मैं तैनूँ फिर मिलांगी, कित्थे? किस तरह? पता नहीं,शायद तेरे तख़य्युल दी चिंगारी बण के तेरे कैनवस ते उतरांगी।

या शायद तेरे कैनवस दे उत्ते इक रहस्यमयी लकीर बण के,ख़ामोश तैनूँ तक्कदी रवां गी।
या शायद सूरज दी लौ बण के तेरे रंगां विच घुलांगी,जां रंगां दीआं बाहवां विच बैठ के तेरे कैनवस नूँ वलांगी।
पता नहीं कित्थे? किस तरह? पर तैनूँ ज़रूर मिलांगी,जिदां कोई सुपना सच हो जांदा है।
काग़ज़ दे कोरे पन्ने ते जब कोई लफ़्ज़ उतरदा है,इश्क़ दी हर बूँद विच इक मुकम्मल दर्द नज़र औंदा है।

नैनों के दर्पण में बसा जो रूप सलोना है,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
रूह दी प्यास नूँ जिस्म दी दीवार न समझ,इश्क़ तां ओ सच है जो ज़माने दी हद पार कर जांदा है।
इक रोई सी धी पंजाब दी, तूं लिख लिख मारे वैन।अज लखां धीयां रोंदियां, तैनूं वारिस शाह नूं कहन।
चलते रहना ही मुसाफ़िर का मुक़द्दर ठहरा,वक़्त की बहती नदी का कभी साहिल न रुका।

धूप दे सफ़र विच छांव दी तलाश रही उम्र भर,ज़िंदगी मौत दे रस्ते ते इक मुसाफ़िर वांगू गुज़र गई।
दर्द जब हद से गुज़रा तो दवा बन गया,तिरी रज़ा पे मगर सर झुका दिया हमने।
पिंजर दे हर दर्द विच इक औरत दी चीख़ है,जो सदियों दी ख़ामोशी नूँ इंसाफ़ दी आवाज़ दिंदी है।
धरती वंड लई, अंबर वंड लिया ज़माने ने,पर दिल्लां दे दर्द नूँ कोई वंड न सकिया।

जो समझता है हक़ीक़त को वो ख़ामोश रहा,कि जैसे हम किसी बिछड़े हुए ज़माने से थे।
कस्तूरी दी ख़ुशबू वांगू इश्क़ अंदर ही महकदा है,हिरन वांगू इंसान बाहर जंगल विच भटकदा रहंदा है।
मेरी नज़्म मेरे दिल दा लहू है,जो काग़ज़ ते गिर के हर ज़माने नूँ छू जांदी है।
इक सिगरेट सी जो मैं पी लीती ऐ,ते धुएं वांगू ज़िंदगी हवा विच बिख़र गई ऐ।

दर्द दी आग विच जो तप के निखरदा है,ओही इंसान ज़माने दे हर तूफ़ान विच टिकदा है।
अक्खां दे किनारे ते जो अश्क रुक गया,ओही साडे इश्क़ दा मुकम्मल गवाह बन गया।
नागमणि वांगू इश्क़ इक गहरा रहस्य है,जिहदे नसीब विच हुंदा है ओही इस दर्द नूँ संभालदा है।
इश्क़ तां इक इबादत है जो रूह विच उतरदी है,जिस्म तां फ़ानी है बस पावन याद ही रह जांदी है।

सुनेहड़े जो हवावां ले के उड जांदीयां ने,ओ मेरे दिल दी अरदास बन के रब दे दर ते पहुँचदे ने।
जिथे सचाई दी जोत जगदी है,ओथे अंधेरे दा कोई वजूद नहीं रहंदा।
ज़िंदगी दे सफ़र विच जो प्यार न पा सकिया,ओहने दुनिया दी सारी दौलत पा के वी सब कुछ गवा दित्ता।
आवाज़ दे के वी जो न मुड़े ओ मुसाफ़िर नहीं,ज़िंदगी दी राह ते ओ तां हवा दा इक झोंका सी।

जदों तक काग़ज़ ते स्याही ज़िंदा है,अमृता दे दिल दी धड़कन हर दिल विच गूंजदी रवेगी।
अज्ज आखाँ वारिस शाह नूँ कितों क़बरां विच्चों बोल,ते अज्ज किताब-ए-इश्क़ दा कोई अगला वरक़ा फ़ोल।
इक रोई सी धी पंजाब दी तूँ लिख लिख मारे वैण,अज्ज लक्खां धीयां रोंदियां तैनूं वारिस शाह नूँ कहण।
उठ दर्द-मंदां देया दरदया उठ तक्क अपना पंजाब,अज्ज बेले लाशां विछियां ते लहू दी भरी चिनाब।

किसे ने पंज्जां पाणियां विच ज़हर दित्ता ए रला,ते ओन्हा पाणियां धारत नूँ दित्ता पाणी ला।
इस जरखेज़ ज़मीन दे लूं लूं फुटिया ज़हर,गिट्ठ गिट्ठ चड़्हियां लालियां फुट फुट चड़्हिया कहर।
मैं तैनूँ फिर मिलांगी, कित्थे? किस तरह? पता नहीं,शायद तेरे तख़य्युल दी चिंगारी बण के तेरे कैनवस ते उतरांगी।
या शायद तेरे कैनवस दे उत्ते इक रहस्यमयी लकीर बण के,ख़ामोश तैनूँ तक्कदी रवां गी।

या शायद सूरज दी लौ बण के तेरे रंगां विच घुलांगी,जां रंगां दीआं बाहवां विच बैठ के तेरे कैनवस नूँ वलांगी।
About Amrita Pritam (अमृता प्रीतम) — The Maestro of Human Emotion
Amrita Pritam (1919–2005) was a titan of Punjabi/Progressive literature, celebrated for profound insights, lyrical beauty, and lasting emotional resonance.
Poetic Innovation & Distinct Voice
Amrita Pritam pioneered unique metaphors and an intimate conversational style, permanently redefining South Asian lyrical expression.
Historical Era & Global Acclaim
Celebrated across the Progressive Punjabi & Hindi (1919–2005), their verses have transcended borders, honored globally in multiple international translations and scholarly anthologies.
Cosmic Depth & Emotional Resonance
Weaving existential inquiry, intimate vulnerability, and philosophical depth, Amrita Pritam captured the bittersweet beauty of human existence.
Why Amrita Pritam's Poetry Resonates Across Generations
From student dormitories to seasoned scholars, Amrita Pritam effortlessly bridges generational divides. Their couplets on love, heartbreak, and resilience don't wallow in bitterness; rather, they gently embrace emotion as a precious, soulful companion. On digital platforms and in musical concerts, their words continue to touch millions daily.
Explore Other Ghazal Masters
Create Aesthetic Cards in Under 30 Seconds
Select your favourite shayari or quote, choose an ethereal cosmic gradient, adjust the font to Noto Serif Devanagari, and export immediately.
- No sign up
- No watermark
- Free forever
“तेरी खामोशियों में भी एक कायनात बसती है...”
EmotionHub.in • Cosmic PoetryMessages for every occasion and every person
Pick who you are writing to, or the festival, and open a ready collection.
- Birthday for dadWarm lines for the man who raised you
- Anniversary for husbandSweet notes for the one by your side
- Good morning, familyA bright start for the family group
- Good night, girlfriendSoft words before she sleeps
- Diwali wishesFestive messages for family and friends
- Holi wishesColourful lines for your friends
- Eid wishesEid Mubarak for your loved ones
- Farewell, colleagueKind goodbyes for a teammate
- CongratulationsCheer on a friend's big win
- Miss you, girlfriendFor the days when distance feels long
- Funny birthdayLight-hearted wishes for a best friend
- Christmas wishesSeason's greetings for the family
Popular searches
- Breakup Shayari for Girlfriend
- Attitude Shayari for Boys
- Attitude Shayari for Girls
- Attitude Status for Boys
- Alone Shayari
- 2 Line Attitude Shayari
- 2 Line Breakup Shayari
- Love Shayari for Girlfriend
- Miss You Shayari for Girlfriend
- Emotional Shayari for Mom
- Heart Touching Shayari for Husband
- Birthday Wishes for Wife
- Birthday Wishes for Husband
- Love Status for WhatsApp
- Inspirational Quotes for Students
- Life Quotes for Self
Poets, Festivals & Status
Read the voices behind the verses, plan ahead for festivals and grab a quick status line
Essential Questions About Amrita Pritam
Authentic answers about Amrita Pritam's life, iconic ghazals, and timeless literary legacy.
Still have a question? Contact us
Who was Amrita Pritam?
Amrita Pritam (1919–2005) was an eminent literary figure in Punjabi/Progressive, renowned worldwide for monumental poetry.
What are the major themes in Amrita Pritam's poetry?
Their poetry explores love, philosophical contemplation, human resilience, spiritual elevation, and social consciousness.
What makes Amrita Pritam's literary works so renowned?
Their poetry explores the full spectrum of human emotions—love, existential yearning, resilience, and philosophical introspection.
What are the most famous works of Amrita Pritam?
Their masterworks include timeless couplets and verses celebrated globally across literary traditions.
What was Amrita Pritam's impact on literary culture?
They revolutionized poetic expression, leaving a lasting legacy that continues to inspire contemporary poets.
Can I copy and share couplets by Amrita Pritam?
Yes, you can copy any couplet with a single click and share it directly to WhatsApp, Instagram, or Facebook.
Can I download aesthetic cards for Amrita Pritam's poetry?
Yes! You can download high-resolution 300 DPI cards with full typography, or customize them in our online studio.
Where is Amrita Pritam's memorial or tomb located?
Memorials and historic landmarks commemorating Amrita Pritam stand as cherished cultural heritage sites for poetry enthusiasts.
Ready to Express Yourself?
Pick a line, add your style and send it off. Your first card is a few taps away.







